(0)

Selecteer Regio

VIB nr. 78 - 2013

‘Vakbond in Beweging‘ is het 3-maandelijkse magazine van ABVV-regio Antwerpen. Het blad wordt volledig bijeengeschreven door vrijwilligers.


Inhoud

Redactioneel
3 De keuze doet er wel toe
De Kinderen van Semini
4 Filip van Marnix van Sint-Aldegonde Kortstondig burgemeester van Antwerpen
In Memoriam
5 Afscheid van Marcel Schoeters 
Geschiedenis
6 150 jaar Schelde vrij
Kunst en Cultuur
8 Henry van de Velde Passie Functie Schoonheid
Getuigenis
10 1983 -2013 De antirakettenbetoging ...toen en nu  Herdenking van de grootste betoging ooit
In Memoriam
17 Afscheid van een kameraad en vriend Martin Devolder 
Actueel
18 100 jaar BTB
Muziek
22 Victor Jara Het recht om in vrede te leven
Filmbespreking
24 Tot Altijd

Redactioneel - De keuze doet er wel toe

Begin oktober kwam er een verontrustend signaal uit de onderwijswereld. Een groeiende groep kinderen komt zonder eten naar de school. De kranten schreven over leerkrachten die brood en choco voor de leerlingen meebrengen. ‘In de klas zien we de gevolgen van de toenemende kinderarmoede’ luidde het verdict van enkele onderwijsspecialisten.
Arme, hongerige kinderen. De publieke verontwaardiging kon niet groter zijn. En terecht. Maar laten we ons allen hoeden voor selectieve verontwaardiging. Want dat het aantal kinderen in armoede stijgt, heeft zo zijn oorzaken. Het leefloon van de ouder(s) dat onder de armoedegrens ligt, bijvoorbeeld. Of, de werkloosheidsuitkering die met de tijd daalt tot een onleefbaar minimum, een loon dat niet volstaat opdat een alleenstaande mama en haar kinderen er fatsoenlijk van kunnen leven, uitkeringen die geschrapt of geschorst worden, een job die onbereikbaar is bij gebrek aan kinderopvang, de verkeerde huidskleur, te weinig ervaring of net te veel jaren… Oorzaken die voorvloeien uit maatschappelijke en politieke keuzes.
Maar als het over die keuzes gaat, zijn de publieke verontwaardiging en emoties vaak zoek. Dan is het beeld van arme en hongerige kinderen al lang op de achtergrond verdwenen.

Werkbaar werk, jobs op maat die te combineren zijn met het gezinsleven, een fatsoenlijk loon… Dat is de beste bescherming tegen armoede. Voor de ouders en voor hun kinderen. De vakbonden zijn grote voorstanders, en in sommige gevallen medeorganisatoren, van maatregelen die mensen intensief naar werk begeleiden. Door opleiding, taallessen, sollicitatiehulp, kinderopvang, sociale tewerkstellingsprojecten, werkervaringstelsels en allerhande stimulansen. Dat is de positieve keuze om samen met de betrokkenen solidair het gevecht met de armoede aan te gaan.

Een zelfde positieve keuze vragen we van de werkgevers en politici. Maar we moeten jammer genoeg vaststellen dat vandaag de dag in sommige van die middens het omgekeerde discours, de negatieve keuze, de bovenhand haalt. Sommigen maken er een gewoonte van om armen en werklozen in het openbaar aan de schandpaal te nagelen. Iets te vaak wordt er publiek onzin uitgekraamd zoals: zé hebben gewoon geen goesting om te werken; zé hebben het aan hun eigen gebrek aan daadkracht te danken, zé proberen het eigen falen te verdoezelen met racisme als uitvlucht.

Het wordt tijd dat we met zijn allen dit soort van uitlatingen consequent aan de kaak stellen. Om het even wie ze in de mond neemt. Want uitspraken die van de zwaksten de schuldigen maken, hebben geen ander doel dan de afbraak van ons sociaal model publiek aanvaardbaar te maken. Achter dit soort van uitspraken zit namelijk ook een maatschappelijke en politieke keuze verborgen. Dat moet maar eens duidelijk gezegd worden. De negatieve keuze voor een kille maatschappij, gebaseerd op egoïsme, winstbejag en eigenbelang. Zonder het echter met zoveel woorden te zeggen. Want de gevolgen van die negatieve keuze – bijvoorbeeld die groeiende groep kansarme kinderen – krijgen zelfs de grootste roepers bij de meerderheid van de bevolking in Vlaanderen niet verkocht.

We moeten ons hoeden voor selectieve verontwaardiging schreef ik in de inleiding al. Daarmee bedoel ik dat we niet alleen verontwaardigd moeten zijn over de hongerige kinderen in de klas. Daarmee bedoel ik dat we ons ook moeten laten horen als er een klimaat gecreëerd wordt dat van de slachtoffers zondebokken maakt, met de heimelijke bedoeling de solidariteit in onze samenleving af te breken.

Wie verontwaardigd is over kinderen met lege brooddozen moet ook van zich laten horen als hun ouders verweten wordt niet te willen werken, niet voldoende daadkracht te hebben of uitvluchten te zoeken voor hun eigen falen. Wie verontwaardigd is dat alleenstaande ouders hun werkloosheidsuitkering opgeschort zien, moet ook verontwaardigd zijn op het ogenblik dat werkgevers en politici pleiten voor sancties in plaats voor begeleiding van werklozen.

Wie verontwaardigd is omdat een groeiende groep kinderen in ons land in de armoede terecht komt, moet ook zijn stem laten horen als deze stad de betoelaging van sociale initiatieven vermindert of drooglegt. Zeker als dit door sommige van onze stadsbestuurders vergoelijkt wordt dat dit kan opgevangen worden door de inzet van vrijwilligers. Want laat ons duidelijk wezen: dat is net hetzelfde als zeggen dat de arme hongerige kindjes best hopen op een leraar die brood en een pot choco meebrengt naar de klas. En dat is niet onze keuze.

Dirk Schoeters
algemeen secretaris
ABVV-regio Antwerpen

Deze tekst werd op 17 oktober ’13 gebruikt als toespraak van de 3 vakbonden op de Antwerpse actie ter gelegenheid van de dag van verzet tegen armoede

Lees online

Download VIB nr.78

Downloads

Zoek op trefwoord

Linx+ militanten Seniorenwerking

Terug Top