(0)

Privacyverklaring

Selecteer Regio

VIB nr. 86 - 2015

‘Vakbond in Beweging‘ is het 3-maandelijkse magazine van ABVV-regio Antwerpen. Het blad wordt volledig bijeengeschreven door vrijwilligers.

ABVV-regio Antwerpen | 2015
Tijdschrift | 32 blz.


Doelgroep: Algemeen

Inhoud

  • Redactioneel: Wat is erger dan vijf jaar De Wever?
  • Kinderen van Semini: Abraham Ortelius | Cartograaf
  • Geschiedenis: Het stadhuis van Antwerpen bestaat 450 jaar
  • Internationaal: Naume Pauleni Mafurende | “Nooit meer terug naar vroeger!”
  • Gender: Tennis tegen gender- en rassendiscriminatie
    Arthur Ashe en Billie Jean King
  • Interview: Miranda Ulens | secretaris federal ABVV
  • Tentoonstelling: Unieke Amerikaanse affiches uit WOI
  • Hart Boven Hard: Knagen aan cultuur
  • Actueel: Klimaatconferentie in Parijs
  • Filmbespreking: La loi du marché

Edito: Wat is erger dan vijf jaar De Wever?

In oktober was de regering Michel één jaar aan de macht. De Vlaamse regering is net een paar maanden ouder. Diezelfde maand was het ook 3 jaar geleden dat de nationalisten op de avond van de gemeenteraadsverkiezingen, met veel vlagvertoon en fakkels, hun mars op het Antwerps stadhuis hielden. Wie in Antwerpen woont heeft nu al een jaar lang het bedenkelijke genoegen om op minstens 3 bestuursniveaus het politieke beleid van dezelfde coalitie te kunnen evalueren.

En die evaluatie is negatief. Dat besef groeit nu ook in bredere kringen. N-va, open VLD en cd&v hebben er op alle niveaus voor gekozen om de gewone mensen en gezinnen de rekening te presenteren. Op alle mogelijke manieren. De lijst met asociale maatregelen moet al heel erg samengevat worden om ze nog te kunnen opnemen in een edito als dit. Wij krijgen zowel hogere kosten, hogere facturen en meer belastingen, als minder inkomen en minder dienstverlening. Terwijl aan de andere kant de grote ondernemingen en fortuinen telkens opnieuw de cadeaus krijgen. Wie nog illusies had dat één en ander zou rechtgezet worden met een ‘taxshift’ kwam van een kale kermis thuis. De harde realiteit is dat de modale gezinnen 100 of meer euro per maand verliezen, niet dat ze er 100 bij krijgen zoals de regeringspartijen beweren.

Dat jaar van hard regeringsbeleid is gelukkig niet zonder verzet gepasseerd. Integendeel, de lijst van acties is al even min te overzien als de lijst van asociale maatregelen. Maar neen, de grote betogingen en stakingen hebben de regeringen niet doen vallen. Hoe zou het, regeringscoalities die in Vlaanderen 70 tot 75% van de parlementszetels hebben? En neen, door de acties zijn de regeringen geen sociaal beleid gaan voeren. Maar had er iemand echt verwacht dat onder syndicale druk het fundamenteel rechtse DNA van de federale en Vlaamse regering zou omslaan naar links? Neen toch?

Van in het begin was het duidelijk dat het verzet tegen de regeringen Michel en Bourgeois een marathon zou worden. En daarvan hebben we nu 1/5deafgelegd. We hebben het de regeringen in die eerste etappe verre van gemakkelijk gemaakt. Het verzet was veel breder en massaler dan de regeringspartijen gedroomd hadden. Het heeft de spanningen binnen de coalitie maximaal opgedreven. In die mate dat ze nog moeilijk zullen afgeraken van het etiket ‘kibbelcoalitie’. Ze gaan ver in hun asociale maatregelen. Maar reken maar dat ze veel verder zouden gaan, mochten ze vrij spel krijgen. Het volstaat om het ongezouten discours van een aantal kopstukken van de grootste regeringspartij te volgen om dit te beseffen. In hun evaluatie van 1 jaar regeringen zijn de mediacommentaren trouwens unaniem: een rechts beleid ja, maar verre van de grote maatschappelijke 'verandering' die de n-va en haar sponsors in het bedrijfsleven voor ogen heeft. Want ons sociaal model is sterker dan verwacht, onze sociale instellingen taaier en ons verzet harder en veel breder. En dat moet hen pijn doen. Ook op het Schoon Verdiep van het Antwerps stadhuis, waar de regeringsprogramma's hun oorspong vonden en waar het beleid nog regelmatig bepaald wordt. Het is een opsteker voor al wie het afgelopen jaar tegen het regeerbeleid gestaakt, betoogd of andere acties gevoerd heeft: allen samen hebben we massaal een verdedigingswal opgeworpen en waarschijnlijk veel ergere plannen van deze regeringen voorkomen.

Na een jaar ultrarechts beleid is de conclusie dat onze syndicale marathon niet vroegtijdig beëindigd is maar ook nog niet gelopen. Met de eerste etappe achter de rug moeten we onze blik richten op de eindmeet. We hadden al verschillende syndicale actieplannen maar hebben nu ook nood aan een syndicaal strategisch plan dat reikt tot aan de volgende federale en Vlaamse verkiezingen in 2019. Met voor Antwerpen een generale repetitie in 2018 met de gemeenteraadsverkiezingen. Wat zijn tegen dan onze doelen en hoe gaan we ze bereiken? De eerste vraag beantwoorden is gemakkelijker dan de tweede. De gewone mensen en gezinnen moeten dan komaf maken met een politiek die alle lasten op hun schouders legt. Het rechts bestuur moet van alle niveaus verdreven worden.

Onze rol als vakbond is om de komende 4 jaar, samen met de andere vakbonden en de burgerbeweging, hiervoor een groot draagvlak te creëren. Het afgelopen jaar hebben we met verschillende grote acties bij een deel van de publieke opinie terug krediet opgebouwd dat ons de jaren voordien systematisch is afgepakt. Dit krediet moeten we koesteren en verder uitbouwen. Door het consequent ontmaskeren van het onrechtvaardige beleid van de rechtse regeringen, door op een verstandige manier onze alternatieven breed en verder dan onze klassieke achterban te verspreiden, door met doelgerichte en doordachte acties een verdedigingswal rond ons sociaal systeem op te werpen die zelfs deze regeringen niet kunnen innemen.

In de aanloop naar volgende verkiezingen kunnen we als vakbond een belangrijke gangmaker zijn die draagvlak creëert voor een sociaal en progressief beleid. Met duidelijke doelen en alternatieven. Maar uiteindelijk zal de marathon gewonnen of verloren worden in het stemhokje. In de eindsprint zal de linkse fakkel overgenomen moeten worden door de politiek. Ook daar moeten we als vakbond nu al rekening mee houden en dit actief voorbereiden. Ik ben overtuigd dat we als ABVV actief mee de voorwaarden moeten scheppen om te komen tot een progressief front. Ook in Antwerpen, zeker in Antwerpen. Want de eerste afspraak is al over 3 jaar met de gemeenteraadsverkiezingen. In Antwerpen, waar de spelmaker van de federale en Vlaamse regering burgemeester is, worden die allesbepalend en richtinggevend voor de federale en Vlaamse verkiezingen in 2019. Het ABVV-regio Antwerpen zal daarom zijn rol maximaal moeten spelen. Want wat is voor onze sociale welvaartstaat erger dan vijf jaar De Wever? Dat is tien jaar De Wever.

Dirk Schoeters
algemeen secretaris | ABVV-regio Antwerpen

Lees online

Downloads

Terug Top

Deze internetsite maakt gebruik van cookies. Als u verder surft, geeft u toestemming om deze cookies te gebruiken.
Meer informatie over het gebruik van cookies en ons privacybeleid vindt u in onze privacyverklaring.